4 پاسخ

1. جناب آیت الله العظمی محقیق نسب وهمراهان من وخوانواده ام بوجود شما ، علم ، درایت دلسوزی وفداکاری شماها بینهایت افتخار میورزیم وباتمام توان پشتبانی وحمایت میکنیم واز حق تعالی سلامت موفقیت طلب داریم.
   جناب ایت الله شما هم رهبر وانشاالله همچنان ناجی مردم هزارستان هستید ما شمارا رهبر بی نظیر خود میدانیم حاضریم جان را نثار ازادی هزارستان عزیز کنیم من الله توفیق

   پاسخ

   1. با سپاس وقدر دانی از لطف شما
      لطفا عضو مجلس شورای ملی هزارستان شوید.
      مجلس شورای ملی هزارستان درحال تشکیل است. ثبت نام از طریق سایت هزارستان انجام می شود. آدرس سایت این است: http://www.hazaristan-gov.com
      سلامت باشید

      پاسخ

2. درود به ملت هزاره ،
   اول از همه خیلی ممنونم برای تشکیل این سایت که نشان دهنده ی ننگ، با سوادی ، غیرت و احساس برای ملت و قوم هزاره ی خود است.
   مردم هزاره باید درباره ی تاریخ خود، گذشته ی خود آگاه باشد تا هیچوقت دوباره اشتباه های گذشته ی خود را انجام ندهند. از اون طرف، باید از شجاعت، جنگندگی ، غیرت و هوش اجدادشان در جنگ ها علیه دشمنان خود افتخار و عزت نفس داشته باشند.
   هزاره ای که بیگانه را به هزاره ی خود ترجیع میدهد او هزاره نیست او یک خاکی است فقط تکان میخورد بدون قلب و مغز.
   ما باید درباره ی گذشته خود مخصوصا جنگ هایی کرده ایم آگاه باشیم و نسل جوان بادی آگاه باشد.
   من خودم ۱۷ ساله هستم اما با وضوح میگویم که افتخار میکنم که هزاره هستم نه اینکه بگویم نژاد من برتر است بخاطر اینکه با تمام دسیسه های دشمنان بر اجدادم باز هم نتوانستند در جنگ هفت ساله دوران برده ی انگلیس( عبدلرحمان ) شکست بخورد، بخاطر همین من یک مقاله مانندی که خودم درستش کردم با جمع آوری اسناد به اشتراک میگذارم تا کردم هزاره آگاه شوند یعنی کسایی نمیدانند و هنوز ساده هستند و یا خود را به روشنفکری افراطی زده آمد و فراموش کرده آمد این هایی که دور و بر ما هستند همان نسل برده ی انگلیس هستند.

   تقابل تمدن و استبداد؛ بازخوانی حماسه و نسل‌کشی در قلب هندوکش
   تاریخ افغانستان در اواخر قرن نوزدهم میلادی، شاهد گسستی عظیم بود که جغرافیای انسانی و سیاسی این سرزمین را برای همیشه دگرگون ساخت. در مرکز این دگرگونی، تقابل خونین میان پادشاهی مستبد عبدالرحمن خان و جامعه مستقل هزاره‌جات قرار داشت؛ نبردی که فراتر از یک جنگ داخلی، به تقابل بقای یک قوم اصیل در برابر یک ماشین جنگی تحت حمایت استعمار بدل شد. هزاره‌ها، برخلاف برخی روایت‌های سطحی، وارثان پیوند تمدن‌های مختلف در قلب آسیا هستند.
   مطالعات تاریخی و باستان‌شناسی تأیید می‌کند که این مردم، ترکیبی از نژادهای ترک، مغول و آریایی‌های بومی (باختری) بوده و میراث‌داران مستقیم همان تمدنی هستند که شاهکارهای جهانی نظیر پیکره‌های عظیم بامیان را خلق کردند. این پیشینه غنی، هزاره‌ها را به یکی از بومی‌ترین ساکنان این جغرافیا بدل کرده که هویت‌شان هزاران سال پیش از مرزبندی‌های سیاسی کنونی شکل گرفته است.
   در دهه ۱۸۹۰ میلادی، زمانی که عبدالرحمن خان با هدف تمرکزگرایی مطلق با ایستادگی هزاره‌جات در برابر باج و خراج سنگین روبرو شد، از «مذهب» به عنوان یک سلاح استراتژیک برای سود سیاسی خود استفاده کرد. او با صدور فتوای تکفیر، نه تنها اقوام داخلی نظیر پشتون‌ها، تاجیک‌ها و ازبک‌ها را بسیج کرد، بلکه لشکری عظیم از داوطلبان مذهبی را از مناطق مرزی و پاکستان امروزی (هند بریتانیایی آن زمان) به طمع جهاد فراخواند. در این فتوا، به طرز هولناکی جان، مال، زمین و ناموس هزاره‌ها بر مهاجمان «حلال» اعلام شد؛ مجوزی شرعی که راه را برای هرگونه خشونت و غارت سازمان‌یافته گشود.
   در این میان، نقش امپراتوری بریتانیا در حمایت از این نسل‌کشی، ریشه در محاسبات پیچیده «بازی بزرگ» داشت. بریتانیا علاوه بر نیاز به یک حاکم مقتدر در کابل برای سد کردن نفوذ روسیه، ترسی عمیق از پیوند مذهبی میان ایران و هزاره‌ها داشت. از آنجا که در آن برهه، ایران زیر سلطه و نفوذ شدید روسیه تزاری قرار داشت، انگلیس نگران بود که اشتراکات مذهبی (تشیع) باعث شود هزاره‌ها به پل ارتباطی روسیه و ایران در قلب افغانستان تبدیل شوند. لندن برای جلوگیری از این همکاری احتمالی و قطع نفوذ روسیه، با تجهیز عبدالرحمن خان به مدرن‌ترین توپخانه‌ها، عملاً ابزار لازم برای نابودی این سد دفاعی و سرکوب خونین این قوم را فراهم کرد.
   در سال‌های اول، ارتش عبدالرحمن خان و لشکریان قومی (ایلجاری) با وجود تعداد بسیار زیاد و توپخانه بریتانیایی، نتوانستند وارد مناطق مرکزی شوند. مقاومت هزاره‌ها چنان شدید بود که ارتش دولتی چندین بار شکست خورد و عقب‌نشینی کرد.
   پیمان صلح و فریب (قرآن مُهر کردن)
   وقتی عبدالرحمن خان دید از راه نظامی به بن‌بست رسیده، به تاکتیک فریب روی آورد. او به سران هزاره وعده داد که اگر تسلیم شوند و حاکمیت کابل را بپذیرند:
   به مذهب و ناموس آن‌ها توهین نمی‌شود.
   زمین‌هایشان در امان می‌ماند.
   فقط مالیات عادلانه‌ای به کابل می‌پردازند.
   در بسیاری از جبهه‌ها، سران هزاره برای جلوگیری از کشتار بیشتر و به احترام سوگندهایی که بر پشت قرآن خورده شده بود، پیمان صلح را پذیرفتند و سلاح‌های خود را زمین گذاشتند.
   خیانت پس از صلح (فاجعه اصلی)
   نکته کلیدی که در متن‌های قبلی هم اشاره کردیم اینجاست: به محض اینکه هزاره‌ها بر اساس پیمان صلح سلاح‌هایشان را تحویل دادند یا قلعه‌ها را باز کردند، عبدالرحمن خان عهد خود را شکست. * او صلح را نه برای پایان جنگ، بلکه برای خلع سلاح کردن هزاره‌ها می‌خواست.
   پس از تسلیم شدن مناطق، ارتش او به جای برقراری نظم، دست به قتل‌عام، غارت و به بردگی گرفتن زنان و کودکان زد.
   بسیاری از رهبران هزاره که برای صلح به کابل یا نزد فرماندهان ارتش رفته بودند، بلافاصله دستگیر و اعدام شدند.
   بنابراین، نمی‌توان گفت هزاره‌ها به سادگی شکست خوردند یا به سادگی تسلیم شدند. آن‌ها قربانی یک خدعه سیاسی و مذهبی شدند. آن‌ها زمانی شکست خوردند که به «امان‌نامه» و «پیمان صلح» پادشاه اعتماد کردند، اما پادشاه صلح را ابزاری برای نسل‌کشی قرار داد. این همان نقطه‌ای است که در تاریخ به نام «فاجعه ارزگان» ثبت شده و باعث شد بیش از ۶۰ درصد این قوم از بین بروند.
   کله‌مناره‌ها» (نماد وحشت)
   یکی از هولناک‌ترین بخش‌های این تاریخ که در متن نیامده، ساختن مناره‌هایی از سرهای بریده انسان‌ها بود. عبدالرحمن خان برای ایجاد ترس در دل سایر مناطق، پس از قتل‌عام‌ها دستور می‌داد سرهای جنگجویان و بزرگان هزاره را ببرند و با آن‌ها مناره بسازند. این کار پیامی به تمام افغانستان بود که سرنوشت مخالفت با پادشاه چیست.
   اسارت و برده‌داری سیستماتیک
   این تنها جنگی در تاریخ معاصر منطقه بود که در آن خرید و فروش برده به صورت رسمی و با تایید دولت انجام شد. زنان و کودکان هزاره در بازارهای کابل و قندهار فروخته می‌شدند و دولت از هر معامله برده، مالیات دریافت می‌کرد! این موضوع چنان لکه ننگی بود که بعدها امان‌الله خان (نوه عبدالرحمن خان) رسماً برده‌داری را لغو کرد تا این لکه را پاک کند.
   نابودی ساختار اقتصادی (سیستم آبیاری و زراعت)
   هزاره‌ها سیستم‌های پیچیده آبیاری و زراعت در کوهستان داشتند. لشکرکشی‌ها باعث نابودی سیستماتیک این زیرساخت‌ها شد. هدف این بود که حتی اگر کسی زنده بماند، دیگر توان اقتصادی برای ایستادن روی پای خود را نداشته باشد. این «فقر تحمیلی» برای دهه‌ها هزاره‌ها را به حاشیه راند و آن‌ها را مجبور کرد به کارهای شاقه در شهرها روی بیاورند.
   تاریخ نظامی جهان کمتر نبردی را به یاد دارد که در آن یک جمعیت ۴۰ هزار نفری از جنگجویان محلی، در محاصره کامل، هفت سال در برابر لشکری ۲۰۰ هزار نفره مقاومت کنند. اما نکته تکان‌دهنده اینجاست که نسل‌کشی اصلی نه در میدان جنگ، بلکه عمدتاً پس از پایان نبرد و تسلیم شدن هزاره‌ها رخ داد. پس از شکست مقاومت در اثر قحطی و محاصره، ارتش و لشکریان قومی از طریق حملات غافلگیرانه، وضع مالیات‌های کمرشکن و کشتارهای دست‌جمعیِ پس از پیمان صلح، بیش از ۶۰ درصد جمعیت این قوم را نابود کرده، زمین‌هایشان را غصب و بازماندگان را به بردگی کشیدند.
   این زخم‌های عمیق تاریخی در دهه‌های بعد به محرکی برای عدالت‌خواهی بدل شد که نماد بارز آن عبدالخالق هزاره بود. این نوجوان دانش‌آموز، در پاسخ به دهه‌ها جنایت، استبداد حاکم و اعدام بزرگان قومش، نادرشاه (پادشاه وقت) را به ضرب گلوله از پای درآورد. انگیزه او نه یک اقدام شخصی، بلکه فریادی علیه قرن‌ها تبعیض و نسل‌کشی بود. شناخت بی‌طرفانه این تاریخ و شخصیت‌هایی چون او یا عبدالعلی مزاری در حافظه جمعی امروز، ضرورتی برای درک رفتارهای سیاسی امروزی و رسیدن به عدالتی پایدار است؛ عدالتی که در آن هیچ قومی به دلیل هویت یا مذهبش، هزینه تمرکز قدرت را با خون خود نپردازد.

   ممنون

   آگاه باشید.

   پاسخ

   1. درود بر شما
      بازسازی تمدن، فرهنگ، قدرت وهویت هزاره زمانی تحقق پیدا می کند که مردان بزرگ وآگاه و دانای مانند شما حضور پیدا کنند.
      اجر شما با خداوند مهربان

      پاسخ